- متولد اسفند 61
(بیست و سوم فوریه 1983)
- اهل و ساکن کویر
- مهندس خداشناسی!
.............
این جا کویر است
جایی متفاوت
...
بسم الله...
.
.
.
وقتی باران می آمد
و خداوند هدیه ای بخشیده بود
...
وقتی گرمای دستت در دستم جاری بود
و تو دعا می کردی زیر باران
در خلوت پیاده رو...
من
اما
گیج و سرگشته و مبهم
در اندیشه هدیه ای که... خداوند بخشیده بود...
روزی که 88/6/7 بود... باران می آمد و خداوند....
.
.
.
حق
شطحياتي از مريم عارف در شنبه هفتم شهریور 1388 |
بسم الله
.
.
.
سخت است تحمل خانه ای که
مادرش در را به رویت نگشاید...
نباشد که وقتی خسته از راهی دور می رسی
در اغوشت بکشد
و تمام محبتش را یک جا
در یک لبخند ساده و صمیمی به پایت بریزد...
سخت است
دیدار مادر تکیده
بر تخت بیمارستان
...
حق
شطحياتي از مريم عارف در دوشنبه بیست و دوم تیر 1388 بسم الله
.
.
.
بارها و بارها
خواسته ام روی تمام آن چه می دانم بد است
یک خط قرمز درست و حسابی بکشم...
تمام نوشته های سیاهم را پاک کنم
و به خودم گفته ام:
دختر!
دنیا را برای تو ساخته اند!
نردبانش کن... برو بالا... پرواز را بیاموز...
اما ...
انگار درست است که ریشه «انسان»،
«ن س ی» است...
انگار درست است که آدم معمولا تنها درسی را که خوب اموخته است
نسیان است!
اما آن هم نه بدی دیگران... نه فراموش کردن سیاهی ها...
که فراموش کردن عهدها و قول هایی که فقط خودش می داند و .... لیلی اش...
.
.
.
محبوبا
می گویند روزهای آمرزشت فرا رسیده است...
دست دلم را یک بار دیگر بگیر...
بک یا الله...
.
.
.
معبودا
برای تمام معجزه های بی صدایت
شکر!
.
.
.
.
یا حق
-------
پ. ن: خدا جون... شک کردم
نه به تو... و نه به خلقتت، رحمتت، ستاریتت و .... به خودم!
شطحياتي از مريم عارف در پنجشنبه چهارم تیر 1388 | بسم الله
.
.
پلنگ سایه نشین
دیگر پلنگ نیست
خرگوشی است، در لباس بزرگان!
.
.
حق
شطحياتي از مريم عارف در دوشنبه بیست و پنجم خرداد 1388 بسم الله
.
.
.
دلم فرار می خواهد
از خودم
به تو
...
یا رئوف...
....................
نمی نویسم
چون چیزی برای گفتن ندارم
مترسک ها پر از خاطره اند
اما زبانی برای گفتن ندارند...
شطحياتي از مريم عارف در جمعه بیست و هشتم فروردین 1388 |
شطحياتي از مريم عارف در شنبه شانزدهم آذر 1387 |
بسم الله
.
.
.
تو را من چشم در راهم ... همیشه
.
.
.
یا حق
شطحياتي از مريم عارف در سه شنبه هشتم مرداد 1387 | بسم الله المعبود
.
.
.
از ركود انسانيتم سخت در شگفتم...
...
دوست دارم اين جا بنويسم:
يا شفيق
...
شطحياتي از مريم عارف در دوشنبه سوم تیر 1387 |
بسم الله العالم الغيب
يا امان من لا امان له....
پ.ن:
ديگر تمام شد، به نمك احتياج نيست
از پا فتاده زخمي زخم زبانتان...
شطحياتي از مريم عارف در دوشنبه سیزدهم خرداد 1387
بسم الله
.
.
.
مرا فرصتي مي بايد...
مرا فرصتي مي بايد و خلصه اي
كه در آن خودم را جستجو كنم و بيابم...
به ياد سحرهاي ماه مبارك...
به ياد تمام لحظاتي كه دل در كفم نبود...
مرا فرصتي مي بايد و خلوتي
كه تمام ان چه را كه بين من و معشوقم را حائل نموده
از ميان بردارم...
و شايد اول از همه خود را
چرا كه گويند تو خود حجاب خودي....
.
.
.
دلتنگ مناره هاي نور شده ام...
دلتنگ دعا كميل هاي حرم امام رضا(ع)...
دلتنگ نماز عيد در صحن برف زده انقلاب...
...
مرا فرصتي بايد
كه سر عشق بجويم...
مرا فرصتي مي بايد
كه در دو ركعت عشق
قد علم كنم و به خاطر بياورم كه هستم...
اللهم اني اسئلك من كلماتك باتمها... و كل كلماتك تامه...
اللهم رب حج بيتك الحرام...
چيزي تا ورود به شهرالله نمانده است
و من هنوز توان ورود در اين ضيافت عظيم را در خود نمي بينم...
يا الله
يا رفيق
يا شفيق...
از چه رو مرا به حال خود وانهاده اي؟
به كدامين جرم مرا در اين كوير وحشت تنها نهاده اي؟
اگر تو مرا خدايي نكني
اين بار عظيم دلتنگي را به كدامين در ببرم؟
اگر تو نباشي
با اين همه غربت چه كنم؟
اللهم اني اسئلك بعزتك اعزها...
اللهم اني اسئلك بعزتك كلها...
اللهم اني اسئلك من مشيتك...
اللهم اني اسئلك بمشيتك كلها...
يا رفيق من لارفيق له
يا طبيب من لا طبيب له...
يا مونس...
درياب خداوندا...
درياب...
باز هم توبه شكن كوچكت امده است...
در بگشاي... بگشاي... دلتنگم...
.
.
.
به تاريخ امشب... شب وحشت از خويشتن خويش...
شطحياتي از مريم عارف در شنبه بیست و هشتم اردیبهشت 1387 |