بسم الله

.

.

.

بارها و بارها

خواسته ام روی تمام آن چه می دانم بد است

یک خط قرمز درست و حسابی بکشم...

تمام نوشته های سیاهم را پاک کنم

و به خودم گفته ام:

دختر!

دنیا را برای تو ساخته اند!

نردبانش کن... برو بالا... پرواز را بیاموز...

اما ...

انگار درست است که ریشه «انسان»،

«ن س ی» است...

انگار درست است که آدم معمولا تنها درسی را که خوب اموخته است

نسیان است!

اما آن هم نه بدی دیگران... نه فراموش کردن سیاهی ها...

که فراموش کردن عهدها و قول هایی که فقط خودش می داند و .... لیلی اش...

.

.

.

محبوبا

می گویند روزهای آمرزشت فرا رسیده است...

دست دلم را یک بار دیگر بگیر...

بک یا الله...

.

.

.

معبودا

برای تمام معجزه های بی صدایت

                                         شکر!

.

.

.

.

یا حق

 -------

پ. ن: خدا جون... شک کردم

نه به تو... و نه به خلقتت، رحمتت، ستاریتت و .... به خودم!

شطحياتي از مريم عارف در پنجشنبه چهارم تیر 1388 |